Een lekkere Indian Summer in Vesoul, waar thuisrijders Kilian en Evan Prunier kunnen rekenen op flink wat vocale en ludieke ondersteuning. Als de Franse broers nog een waterkansje op de wereldtitel willen behouden, rest hen slechts één opdracht in Vesoul : alles winnen wat er te winnen valt.  En daar zijn ze vandaag alvast vol enthousiasme mee begonnen. Na een knalstart schreven de Pruniers vlotjes de eerste kwalirace op hun naam. Hermans-van den Bogaart , die niet per sé meer hoeven te winnen, moesten eerst over snelstarters Hodges-Henderson en Willemsen-Gabor, en fietsten dan vlot controlerend naar plek twee.  Voor Sanders en Vincent was het ‘werkendag’.  In tegenstelling tot de vorige Grand Prix, draaide dit keer hun start volledig in de soep en moesten ze zich vanaf een elfde plek terug naar voor knokken. Die klus werd met verve geklaard want het Belgisch-Nederlandse koppel wist zich alsnog een derde plek toe te eigenen, weliswaar ver buiten het gezichtsveld van de twee koplopers. 

Komend weekend staat in het Franse Vesoul , aan de rand van de Franse Vogezen, de voorlaatste race om het wereldkampioenschap zijspancross 2025 op de rol. Zowel in 2014 als in 2018 kleurde Vesoul al de finale van het WK. In 2014 legden Adriaenssen-van den Bogaart er de basis voor hun tweede wereldtitel, die ze de week erna in Rudersberg definitief veilig stelden.  In 2018 pakten Vanluchene en van den Bogaart  de wereldtitel in Vesoul. Noch Ben Adriaenssen, noch Marvin Vanluchene zijn er bij komende zondag in Frankrijk. Wie er wèl nog bij is, is Ben van den Bogaart en voor hèm kan het voor de derde keer prijs zijn, straks in het gezellige Franse stadje.

Van den Bogaart leidt momenteel de WK-tussenstand, aan boord bij Koen Hermans en heeft 17 punten voorsprong op de Engelsman Brett Wilkinson en vijfentwintig op de thuisrijdende Prunier-broers.  Een mes dat aan twee kanten kan snijden.  Als àlles meezit kunnen Hermans en van den Bogaart zondagavond doodleuk al tot wereldkampioen worden gekroond in Frankrijk.  Als het tégen zit, staat er twee weken later nog een spannende WK-finale te wachten in Duitsland.

Op 27 en 28 september vindt in het Nederlandse Heerde de Sidecarcross of Nations plaats. Verschillende landen maakten de samenstelling van hun team reeds bekend, en dat is nu ook gebeurd bij team Belgium, al had dit wel wat voeten in de aarde. Met Marvin Vanluchene, Davy Sanders en Jason Van Daele leek team Belgium aanvankelijk opnieuw met een dreamteam aan de start te kunnen verschijnen , maar nu is gebleken dat dit toch iets te optimistisch ingeschat was. Zowel Van Daele als Vanluchene kregen de afgelopen week van hun behandelende artsen géén groen licht om binnen enkele weken terug aan competitiesport op het hoogste niveau te gaan doen, waarna de teamleiding van team Belgium in spoedberaad bijeen kwam. De omkadering van team Belgium is dit jaar trouwens in handen van managers Wim Verbrugghe en Michel Vanhauwe, geassisteerd door hun directie assistente Caroline Baetens. Davy Sanders (met Jens Vincent) blijft trouw op post als vaste waarde binnen team Belgium, maar voor onze twee geblesseerden moesten noodgedwongen vervangers gezocht én gevonden worden.

Tegen de tweede manche kleurde de lucht opnieuw hemelsblauw boven Madona, en schoten Wilkinson-Millard er als een raket vandoor, gevolgd door Lielbardis en Sanders-Vincent die de eerste ronde op de dubbele passage verrast werden door van de Lagemaat-Musset die door stootten naar drie. Keuben-Rietman begonnen als vijfde, Wijers-van Hal als zesde.  De Leferink-broers kenden al op het startveld  motorproblemen  (schakelproblemen) en reden meteen stapvoets  terug richting rennerspark.

Lielbardis wist wat hem te doen stond, rolde na een halve ronde koplopers Wilkinson-Millard op en muisde er meteen vanonder. Toen Keuben-Rietman na drie ronden konden oprukken naar twee, hadden de Letten een kloof geslagen van acht seconden, en dat kregen de Nederlandse hardrijders niet meer gedicht.  In de tweede koershelft liepen de Lielbardis-broers onder een oorverdovend gejoel van duizenden enthousiaste fans nog verder uit en staken de reeks – en dagzege op zak.

Keuben-Rietman werden tweede en dat werd ook hun plaats op het dagpodium.

Net voor  de – mooiste die we al te zien kregen dit jaar – rijdersvoorstelling hield het op met regenen en verscheen de zon terug vanachter de wolken.De quads kregen de weinig benijdenswaardige opdracht om tijdens hun openingsheat het overtollige water van de baan te rijden, en tegen dat de sidecars zich opstelden was de baan al flink opgedroogd. Met Lielbardis, Wilkinson en Keuben op de beste startposities, en Hermans-van den Bogaart die vanaf rij twee moesten starten, was de spanning te snijden. Vele duizenden toeschouwers waren toegestrommd en schaarden zich vanzelfsprekend luidkeels achter hun plaatselijke helden, de Lielbardis-tweeling.

Bij het vallen van het starthek kozen Keuben & Rietman het hazenpad, op de hielen gevolgd door Lielbardis, Leferink, Prunier, Wilkinson, Sanders en Wijers.  Hermans en van den Bogaart hadden zich na één ronde al naar plek dertien geworsteld, en zaten daarmee alweer tussen de mensen. Pruniers hoop op puntengewin tegenover de WK-leiders werd de grond in geboord in ronde drie, toen de ontsteking het begaf en de motor niet meer aan de praat te krijgen was.  Hiermee moesten de Fransen hun tweede nul van het seizoen incasseren, en daarmee kun je – in een seizoen van slechts negen Grand Prix – waarschijnlijk geen wereldkampioen worden .

Met zevenentwintig aanwezige equipes, diende er geen Last Chance verreden te worden in Madona, waar de organisatoren al maanden aan het werk waren en een prachtige, tot in de puntjes verzorgde, WK-organisatie aanboden. Er woedde vrijdagnacht een hevig onweer boven Madona, en dat zorgde er voor dat de baan er aanvankelijk vrij zwaar bij lag.

Eerste verrassingen van de dag : Geen Weiss-Schneider en Prümmer-Steegmans bij de deelnemers. Davy Sanders was , als laatste der Mohikanen, de enige nog resterende Belgische deelnemer in dit WK. Tegen de middag dreef de zon de wolken weg boven de Madona en kwam de prachtige heuvelachtige baan er in al zijn glorie bij te liggen.  

Ook het publiek had ondertussen in groten getale de weg naar het circuit al gevonden.

Sanders-Vincent waren in groep A de eerste kopstarters van de dag , maar dat was met Hermans-vd Bogaart en de thuisrijdende Lielbardis-boys in het spoor niet meteen een luxepositie.  Hermans-vd Bogaart namen algauw de kop over, leken vlot op de zege af te stevenen, maar moesten na drie ronden aan de kant met een kapotte achtervering.

Komend weekend gaat het WK 2025 zijn eindfase in, met de Grand Prix van Letland, waarna in september enkel nog Vesoul (F ) en Rudersberg (D ) volgen.

In het Letse Madona krijgen de WK-deelnemers een totaal nieuwe omloop voorgeschoteld. Nooit eerder werd in Madona, gelegen zo’n honderdvijftig kilometer oostwaarts van de hoofdstad Riga, een WK-wedstrijd verreden.  Madona is de thuisbasis van de Letse ex vice-wereldkampioenen Janis en Lauris Daiders, en huidige WK-rijders Daniels en Bruno Lielbardis.

De Lielbardis-tweeling, nog altijd maar negentien jaar jong, gaat er uiteraard als topfavoriet van start voor eigen volk. Doordat zij zo goed als uitgeteld zijn voor de wereldtitel 2025, kunnen ze zonder druk aan hun thuisrace beginnen, en verder op jacht gaan naar hun eerste GP-zege in 2025.

De andere topfavorieten zijn de huidige WK-leiders Koen Hermans en Ben van den Bogaart , die in Letland een zandomloop krijgen voorgeschoteld, die hen zeker moet liggen.

Het is niet meteen het beste seizoen voor onze Belgische sidecaristen in het wereldje der mondiale zijspancross.  Voor Kim de Cock en Stijn de Vylder eindigde het seizoen al voor het goed en wel begonnen was : Nog voor het WK 2025 van start ging, liep  co-piloot de Vylder een zware knieblessure op in een Nederlandse kampioenswedstrijd,  werd ondertussen met succes geopereerd, en is intussen in zoverre gerevalideerd dat de blik reeds op 2026 wordt gericht.  De Cock en de Vylder brachten in Strassbessenbach het heuglijke nieuws dat ze volop de batterijen aan het opladen zijn om in 2026 terug met volle goesting deel te nemen aan het WK.

Ook co-piloot Jarno Steegmans deelde reeds in de klappen dit jaar. Steegmans liep in Engeland een voetblessure op, moest enkele Grand Prix noodgedwongen aan de kant, maar is sinds Lommel opnieuw back in business. Steegmans wist vorige week in Bessenbach zelfs een tweede plek te behalen in heat twee , en miste – met zijn Duitse rijder Tim Prümmer – op een haar na het dagpodium in de Duitse Grand Prix.

Op zaterdag werd in Bessenbach ook geraced in de klasse Nationalens sidecars, waarvoor zich dertig Duitse teams aanboden. Ludwig Bareis en Marco Zaus wonnen er de beide manches, maar hadden een kwaaie klant aan Eugen en Henry Herz , die tweede werden. De broers Noah en Jannik Häcker, lid van de organiserende club in Bessenbach, hielden de lokale eer hoog door (3 + 4)  derde overall te worden.

Op zondag kwamen de Kids Sidecars in de arena, waren er sterk bezette wedstrijden voor de solo open klasse, maar waren uiteraard alle ogen gericht op heat twee van deze snikhete Grand Prix.  De Prunier-broers lieten zich dit keer niet verrassen en stoven als eersten heuvel op en heuvel af in het Duitse Beieren, gevolgd door Prümmer-Steegmans, Hermans-van den Bogaart die hun voorliggers onmiddellijk onder druk zetten, Wilkinson, Lielbardis, en de goed gestarte Gert Gordejev, die echter alras Benny Weiss en Dan Foden zag langs komen. Terwijl Prunier vooraan met mondjesmaat afstand namen, verloren we in de vierde ronde vooraan Hermans en van den Bogaart, die met een kapot schakelpedaal de pits in moesten voor een snelle herstelling.

In Strassbessenbach waren op zondag ook de Kids en Sidecars van de partij, in een heuse wedstrijd, met deelnemers uit o.a. Duitsland, Nederland, België, Tsjechië en Estland. De Nederlanders Winston Derksen en Kaj van den Berg waren in beide manches overduidelijk de besten – en misschien ook de grootsten – maar het resultaat was niet het hoofddoel van deze Kids dag.  Es kunnen rijden op een écht Grand Prix circuit, voor een massa volk, en in heus wedstrijdformat met start aan het starthek en alles er op en er aan, maakte dat deze jongeren de dag van hun leven hadden en hopelijk op die manier definitief voor de zijspancross sport gewonnen zijn.  Een tweede wedstrijd, waarna een gezamenlijk klassement wordt opgemaakt , wordt verreden in Kleinhau op 5 oktober.  Van Belgische zijde zagen we het dappere optreden van de kleine broertjes Gielkens die vlotjes de gigantische Bessenbachse crossheuvel bedwongen.  Miel Hendrickx – zoon van wereldkampioen Jan Hendrickx – deed dienst als co-piloot bij Joris Mulders – zoon van Frank Mulders – en streed mee voor de podiumplaatsen.  Een schitterend initiatief bij MSC Strassbessenbach, waar de vele toeschouwers met volle teugen van genoten.