Onder een licht bewolkte hemel ging de openingsrace om het wereldkampioenschap 2026 stipt om één uur vanmiddag.van start, met nog drieëntwintig resterende teams.  Net als een dag eerder gingen de Prunier-broers er meteen als een speer vandoor, en daarmee was de discussie omtrent de reekszege meteen van tafel geveegd. De Engelsen Wilkinson en Foden startten op twee en drie, gevolgd door de Lielbardis-boys. Onze landgenoten bevonden zich op plek zes (G. Auvray en J. Steegmans), elf (Venluchene en de Veene), en dertien (Sanders-Vincent). De Cock-van de Wiel werden meteen na de start al uitgeschakeld door een elektrische stoornis. Van de favorieten hadden vooral Hermans-Rietman (achtste) , de Leferink-boys (tiende) en Prümmer-Schneider (zestiende) hun start wat gemist.

Latere winnaar Prunier hield er een snoeihard tempo op na en liet de ganse race niemand meer toe in zijn buurt . Ook Wilkinson en Millard kwamen op plek twee nooit echt in verlegenheid, hoewel de van ver terug gekeerde Leferink-boys in de slotfase met rasse schreden naderden en op plek drie binnen liepen, voor de eveneens van ver terug gekeerde Prümmer-Schneider.

Met slechts vijfentwintig aanwezige teams kent het WK zijspancross 2026 een magere maar wèl bijzonder zonnige start in Zuid-Frankrijk.  De kwantiteit is er niet in Castelnau de Levis, de kwaliteit des te meer, want van de huidige WK-toppers ontbrak er niemand op het appèl.

Het tijdschema is, met de komst van het WK Quads, wat gewijzigd tov voorgaande jaren, zodat de kwalificatiereeksen nu worden verreden om half vier en om kwart over vier.

Met slechts dertien en twaalf equipes aan de start was iedereen reeds op voorhand zeker van kwalificatie, en had in principe sowieso iedereen een plaatsje op de eerste startrij op zaterdag. Maar dat gold echter niet voor de Nederlands-Belgische equipe van Boyd Verhees en Andy Schlinnertz wiens motor tijdens de sighting lap de geest gaf, zoadat er niet gestart kon worden.

In groep A namen Dan Foden, nog niet helemaal hersteld van een polsblessure, en Noah Weinmann de kopstart, voor de broers Leferink , Wijers-Hoffmann en wereldkampioenen Hermans-Rietman, die in de openingsronde al tot stilstand kwamen en terug zakten naar plek elf.

Een nieuw seizoen, nieuwe namen, nieuwe kansen ! En een seizoen dat bovendien van start gaat komend weekend,  met heel veel vraagtekens. Vraagtekens voor de regerende wereldkampioen Koen Hermans bijvoorbeeld, die in Castelnau de Lévis het WK-strijdperk in gaat met een nieuwe co-piloot, Dion Rietman, die eind vorig jaar onverwacht werkloos werd toen zijn rijder Justin Keuben na een zware blessure besliste om niet verder te gaan met de motorsport.

Vraagtekens ook voor de vice-wereldkampioenen, de Franse broers Prunier die afgelopen winter de overstap maakten van de tweetakt naar de P-Power Husqvarna viertakt. Prunier kan in Castelnau de Lévis alvast rekenen op heel wat vocale steun van de plaatselijke Franse supporters.

In het team van de nummers drie van vorig jaar , de Britten Wilkinson en Millard, is alles onveranderd gebleven, maar beiden bezeerden zich anderhalve maand geleden bij een voorbereidingswedstrijd in Nederland. Twee weken terug maakten beiden hun comeback bij de opening van het Brits kampioenschap, en dat zag er alvast niet slecht uit.

Na de schouderblessure van een maand geleden bij Loet van der Putten, vatte het duo  Prümmer-van der Putten dit weekend terug de trainingen aan. Op vrijdag ging alles nog goed, maar op zaterdag klapte doorzetter van der Putten opnieuw tegen een ontwrichte schouder aan. Hierdoor lijkt een operatie aan de schouder nu onvermijdelijk voor de onfortuinlijke van der Putten, waardoor het seizoen 2026 er voortijdig op zit, en rijder Tim Prümmer plots, op twee weken voor de WK-start, op zoek moest naar een nieuwe valabele co-piloot. En die zoektocht duurde niet erg lang.  Oostenrijker Patrick Schneider (wiens rijder Benny Weiss de helm aan de wilgen heeft gehangen) sprong na een telefoontje, bij wijze van spreken onmiddellijk in de auto richting Frankrijk, waarna het nieuwbakken duo Prümmer-Schneider het trainingsweekend verder af werkte. Prümmer en Schneider maakten meteen ook een overeenkomst om samen binnen twee weken in Castelnau de Lévis aan het WK-seizoen te beginnen, en ook samen de WK-campagne 2026 samen verder af te werken.  (foto FB)

Het is eens te meer een waarheid als een heilige koe : Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Drievoudig wereldkampioen Marvin Vanluchene zou na het snertjaar 2025, dit jaar op jacht gaan naar een vierde wereldtitel samen met zijn Franse maatje Nicolas Musset. Alles was al in kannen en kruiken, maar kort na Nieuwjaar kwam er - omwille van familiale omstandigheden – een kink in de kabel. Musset moest noodgedwongen afhaken, en Vanluchene moest op zoek naar een nieuwe bijrijder. Not easy, maar Vanluchene had het al es eerder meegemaakt, toen Musset begin 2024 onverwacht moest afhaken wegens een rugblessure. Marvin Vanluchene vond toen in landgenoot Glenn Janssens de perfecte invaller, en het Belgische koppel werd uiteindelijk wereldkampioen. De àllereerste twee Belgen die tesamen wereldkampioen werden in de discipline zijspancross !

En ook dit keer zocht Vanluchene opnieuw zijn heil in eigen land, om een oplossing te vinden voor het nijpend bakkenistenprobleem. Robbe de Veene, vorig seizoen nog gewaardeerd co-piloot bij noorderbuur Thom van de Lagemaat, is dit keer de uitverkorene.

Vanluchene en de Veene zijn overigens geen onbekenden voor mekaar.

Als een donderslag bij heldere hemel viel vandaag het bericht uit de lucht dat Nicolas Musset in 2026 niét meer aan de start zal verschijnen van het WK, wegens familiale omstandigheden.Dat betekent dat drievoudig wereldkampioen Marvin Vanluchene - die het seizoen 2025 in het water zag vallen omwille van een zware Covid-besmetting - nét als twee jaar geleden, in extremis nog op zoek moet naar een geschikte co-piloot voor het op til zijnde wereldkampioenschap zijspancross. Een zoektocht die Vanluchene twee jaar geleden overigens perfect wist af te ronden, en toen met Glenn Janssens zelfs wereldkampioen werd. Welke oplossing er dit keer uit de bus komt bij team Vanluchene, daar is het voorlopig nog even het raden naar. 

Afgelopen zaterdag vond in het Swiss Tech Convention Center in Lausanne het jaarlijkse FIM-gala plaats.  Het FIM-gala is elk jaar het orgelpunt van het internationale motorsport seizoen , waarop alle wereldkampioenen uit alle mogelijke motorsport disciplines van het voorbije jaar worden gehuldigd. In de zijspancross discipline waren het dit keer dus Koen Hermans en Ben van den Bogaart die deze eer te beurt viel.

Na de warm-up op vrijdagavond, en een door FIM aangeboden snelcursus Zwitsers chocolatier  op zaterdagmiddag, was het ’s avonds tijd voor de ultieme motorsport huldiging.

Het was overigens het jaar van de grote come backs op het FIM-gala in Lausanne. In de Moto GP-klasse mocht Marc Marquez zijn negende gouden WK-medaille ophalen, het was van 2019 geleden dat Marquez nog es wereldkampioen werd ! Een gelijkaardig scenario in de motorcross, waar in de MX GP-klasse de Fransman Romain Febvre gehuldigd werd als wereldkampioen, exact tien jaar na zijn vorige wereldtitel.

En ook zijspancross co-piloot Ben van den Bogaart maakte in Lausanne zijn comeback op het allerhoogste motorsportniveau.

De derde quadsreeks bleef spannend tot op het einde. Nadat de Duitser Zienecker een tijdje de meute had aangevoerd, was het finaal Mike van Grinsven die zich vanaf een vierde plaats naar de overwinning werkte. Ook Kevin Saar wist de snelle Duitser nog te verschalken voor plek twee.  De Amerikanen begonnen er aan met Bryce Ford op drie en Chad Wienen op negen, maar een vuist maken en gezamenlijk naar voor rijden, zat er opnieuw niet in voor USA.  Integendeel, onze goed gestarte landgenoot Jan Vlaeymans wist Bryce Ford zelfs nog zijn vierde plaats afhandig te maken. De twee Amerikanen , die toen op vijf en zes lagen, kregen het in de slotfase nog zwaar te verduren, toen Julian Veldman zijn duivels ontbond, vanaf een negende plek doorschoof naar zes, en bij het ingaan van de slotronde zelfs aan het achterwiel hing van vijfde man Bryce Ford die tot op de streep moest blijven pushen om Veldman af te houden.  Chad Wienen liep vijftien seconden later als zevende binnen, en dat volstond nét niet om te zegevieren.  De eindzege was voor Nederland !

Onze tweede Belg Jurgen Nouwen viel uit in de vijfde ronde, maar dankzij de mooie resultaten van de vorige manches werd België knap vierde in de eindstand van de Quadscross of Nations.  Bij de huldiging van de European Quadscross of Nations mocht België zelfs mee op het podium als derde !

Bij de sidecars ging de holeshot naar de Prunier-broers, voor Hendrickx-Kaethoven, Wilkinson-Millard en Hermans-vd Bogaart, een volgorde die niet lang stand hield.

Met Chad Wienen als kopstarter en Joel Hetrick die vanaf rij twee, na één ronde al op plek vier lag, leken de Amerikanen af te stevenen op een machtsgreep in de tweede manche voor de quads, doch dit was buiten de waard gerekend.  Uiteindelijk moesten de stars & stripes het hoofd buigen voor de Duitser Manfred Zienecker, die won voor thuisrijder van Grinsven en de Est Kevin Saar.  USA moest zich tevreden stellen met een vierde plek voor Hetrick en een zesde plek voor Wienen.  Onze landgenoot Jan Vlaeymans vertrok als dertiende, maar knokte zich gaandeweg naar een schitterende vijfde plaats. Dirk Schelfhout, die in de openingsronde in de problemen kwam en als allerlaatste moest herbeginnen, wist nog op te klimmen naar een verdienstelijke zeventiende plaats.

Bij de sidecars kregen we voor het eerst deze middag wereldkampioenen Hermans-van den Bogaart in actie, en dat die de wedstrijd met overmacht wonnen, zal wel niemand verbazen. De race begon met enkele verrassende wendingen, waarbij de Deens-Belgische combinatie Jensen-Vanhamel de kopstart pakte, maar na een kleine halve ronde jammer genoeg kopje over sloeg, waarbij co-piloot Vanhamel zich bezeerde aan de schouder.  Hermans-vd Bogaart en Wijers-van Hal waren alras op de twee eerste posities te melden voor Wilkinson-Millard die aanklampten, en . . . de Italiaanse Lasagna broers die zwalpend en zuchtend al het mogelijke probeerden om zich te handhaven in het voor hen onbekende zware Hollandse zand.  Sanders-de Veene raakten in de verdrukking in de start en gingen pas als elfde op pad. Teamgenoten Delmotte-Valcke begonnen er aan als dertiende

Onder een lekker herfstzonnetje gingen vanmiddag eerst de quads op pad voor hun eerste heat, waarin USA rijder Joel Hetrick op een vlotte zege leek af te stevenen , tot ie in de slotfase ten val kwam, en terugviel naar plek twaalf, waardoor team USA zich moest tevreden stellen met de tweede plaats van Bryce Ford, die zich vanaf de tweede startrij naar voor had gewerkt. De Noor Christopher Tveraen won de manche, voor Ford, en een sterke Julian Veldman. Helaas ging de tweede oranje man, Mike Verboven vroeg in de race kopje over, en reikte daarna niet verder meer dan plek zeventien.  De Belgen deden het prima.  Jurgen Nouwen startte als zesde, en viel in de slotfase wat terug naar plek tien.  Dirk Schelfhout deed net het omgekeerde. Hij startte vanaf rij twee op plek twintig, en knokte zich naar voor naar plek elf.

Om één uur was het de beurt aan de sidecars, met onmiddellijk Leferink-Vincent op kop, die daarna met de vingers in de neus de race wonnen. Sanders-de Veene kwamen als tweede uit de startblokken, maar moesten al gauw het hoofd buigen voor Foden-Weinmann, die even later in de fout gingen, terug vielen naar vier en daarna niet meer in hun ritme geraakten.  Wijers-van Hal, op rij twee gestart, stormden in hun geliefde zand naar voor tot op plek twee, zodat Nederland al meteen de maximale score liet optekenen.