Iets voor één uur stelden ’s werelds snelste zijspancrossers zich op aan het starthek aan de voet van de steile klim en maakten de toeschouwers zich op voor een nieuw duel Vanluchene-Prunier in de strijd om de wereldtitel 2026. Dàt duel kwam er echter niét. WK-leiders Vanluchene en van den Bogaart verspeelden al meteen hun winstkansen bij de start, en kwamen pas rond de elfde plaats uit het gewoel na de eerste bochten. Vooraan hadden,  tot groot jolijt van de vele Duitse toeschouwers, Prümmer-Schneider het heft meteen in handen genomen, maar kregen het met de Leferink-boys en de Prunier-broers aan hun achterwiel, niet op een presenteerblaadje aangeboden. De Nederlanders en de Fransen losten de Duitse koploper van geen zin, en zonderden zich onder hun drietjes af van de rest van het deelnemersveld, dat lange tijd werd aangevoerd door Auvray-Steegmans. Dat was alvast een sterk staaltje van doorzettingsvermogen, aangezien rijder Auvray de dag ervoor tijdens de kwalificaties een ontwrichte schouder had opgelopen. Sanders-Vincent zaten er als vijfde ook goed bij, maar verzeilden halfkoers terug naar plek twaalf, toen hun dodemansknop uit het contact schoot. Ook Vanluchene en van den Bogaart kregen te maken met hetzelfde euvel, waardoor hun inhaalrace heel moeizaam verliep. Vanluchene moest bijna twintig minuten knokken om uiteindelijk de vierde plek van Auvray & Steegmans te kunnen inpalmen, maar dichterbij komen op het leidend drietal, dàt zat er totaal niet in voor de WK-leiders.

Met 36 aanwezige teams , moest er onder traditioneel zomerse omstandigheden in Strassbessenbach, geknokt worden voor een plaatsje aan het starthek op zondag.

Voor onze landgenoot Davy Sanders begon het weekend met een flinke opdoffer : Op vrijdag kreeg Sanders te horen dat de benzinetest na de GP in Polen (waar Sanders derde werd) positief was, waardoor de Belg zijn 35 punten van de Grand Prix van Gdansk kwijt speelde en daardoor in de WK-tussenstand van de vijfde naar de negende plaats tuimelde.

Een geprikkelde Davy Sanders pakte op overtuigende wijze de kopstart in kwali-groep A, met Prümmer-Schneider, Vanluchene-vd Bogaart , en de broederparen Lielbardis en Leferink als niet de eersten de besten achter zich aan. Na drie ronden waren Prümmer-Schneider en de Lielbardis-boys doorgestoten naar de twee eerste posities en vochten  rondenlang een pittig duel uit om de koppositie. Kopstarters Sanders-Vincent hielden stand op plek drie.  Vanluchene misschakelde zich op één van de steile hellingen, raakte daardoor net niet tot de top en moest eventjes retour terug naar beneden om zich te herlanceren, en viel daardoor terug naar plaats acht.

Een Klassieker -  mét hoofdletter – dàt is Strassbessenbach reeds vele decennia in het mondiale zijspancrosswereldje. Dit jaar is Bessenbach de eerste WK-race van een drieluik, dat de rijders de komende weken ook nog naar Letland en naar Litouwen brengt. Maar eerst dus, het Duitse harde technische circuit met de grote hoogteverschillen en de vele grote op- en af-sprongen. Een kolfje naar de hand van de Franse Prunier-broers die enkele weken geleden, in het diepe Lommelse zand, hun rode WK-leidersplaat kwijt speelden aan Vanluchene en van den Bogaart, maar in Bessenbach opnieuw een circuit vinden dat hen op het lijf geschreven is. De Franse broers staan onder druk, en het is van moéten komend weekend in Strassbessenbach, want de twee weken erna wordt er terug op zanderige circuits gezijspancrosst, en dàt is dan weer in het voordeel van Vanluchene en van den Bogaart, die aankomend weekend in Bessenbach de luxe hebben om de kat uit de boom kijken.

Thuisrijders Tim Prümmer en Patrick Schneider, momenteel derde in de WK-tussenstand, kunnen in eigen land boven zichzelf uitstijgen, en zullen – minstens – voor een podiumplaats gaan.

Het lijkt wel of hij alweer eeuwen achter ons ligt, die legendarische Grand Prix in Lommel van afgelopen weekend, waar organisator Davy Maris (& friends) zowel een heftige hittegolf, als een heftig onweer bovenop een sowieso al heftig WK-weekend, netjes wist te pareren . Als je dàt kunt, dan kun je gans de wereld aan !

De Grand Prix van Lommel, waar Marvin Vanluchene en Ben van den Bogaart (de ene is twee jaar geleden gestopt met crossen, de andere vorig jaar) in extreme omstandigheden de rest van het peloton vrolijk naar huis fietsten. En maar blijven herhalen dat het – alweer – hun laatste thuis Grand Prix was en ze eind dit seizoen – alweer – zullen stoppen met crossen. Die zijspancrossjongens, je krijgt er soms kop noch staart aan.

Maar dat het topatleten zijn, dàt staat alvast als een paal boven water. Toen de zaterdagse kwalificaties in Lommel met een uur vervroegd werden, vanwege de extreme hitte, maakte drievoudig wereldkampioen Marvin Vanluchene de ‘droge’ opmerking : “ Het programma vervroegen ? Voor mij hoeft het niet.  Motorcrossen bij veertig graden is toch geen probleem, daar zijn wij als zijspancrossers toch op getraind en op voorbereid ?!”  Tja, da’s dan toch helemaal iets anders dan voetballers, die na 20 minuten sjotten al nood hebben aan ‘een hydration break’.

Om vier uur, en met intussen geregeld wat wolken die de felle zonnestralen tegen hielden, lieten Vanluchene en van den Bogaart zich niet meer verrassen bij de start, en pakten meteen de koppositie, gevolgd door Prümmer-Schneider, Hermans-Rietman, de Lielbardis-boys en Veldman-Lebreton. Leferink was vanaf startrij twee al na één ronde door gestoten naar plaats zes.

Vanluchene-van den Bogaart haalden direct alles uit de kast , en hadden na tien minuten al een goeie tien seconden voorsprong op Lielbardis die ondertussen Tim Prümmer van plek twee had verstoten. Even verder bikkelden Veldman en Leferink om plek vier.  Hermans & Rietman waren tegen dan terug gezakt naar zes, en dat zou de daaropvolgende ronden alleen maar erger worden.

Iets over halfkoers waren de bijzonderste teerlingen gegooid : Vanluchene en van den Bogaart reden onbedreigd en controlerend aan de leiding, de broers Lielbardis reden al even onbedreigd op plek twee.

Met Vanluchene-van den Bogaart als – voorlopig – nieuwe WK-leiders ging om één uur vanmiddag de openingsmanche van de Belgian Grand Prix van start. ’s Nachts rond twee uur had een heftig stormachtig onweer lelijk huis gehouden op het rennerspark. Iedereen probeerde in het holst van de nacht te redden wat er te redden viel, maar desondanks zagen toch heel veel rijders hun voortent of luifel instorten of weg waaien. Er hing dan ook een deprimerend sfeertje op zondagochtend in de paddock. Toch was het kort na de middag terug  business as usual en stelden de WK-rijders zich op aan het starthek. Vanluchene-vd Bogaart leken langs de binnenzijde de kopstart te pakken, maar het was verrassend ouwe vos Daniël Willemsen die buitenom rond gans het pak heen draaide en als leider de eerste bocht uitkwam.  Vanluchene moest ruim een ronde lang zand happen alvorens hij Willemsen en Susebeek van de koppositie kon verdrijven. De Lielbardis-broers en Prümmer-Schneider volgden alras zijn voorbeeld.

Onder tropische omstandigheden hadden zich gisteren 30 teams aangemeld voor de kwalificaties van de Belgische Grand Prix, die vandaag werden verreden in een verzengende hitte. Met temperaturen die ruim de vijfendertig graden overschreden,  werd zelfs het tijdschema aangepast , zodat tegen half vier - het warmtepiekmoment van de dag - alles achter de rug was. Onder de deelnemers zeven equipes met Belgische inbreng,

In groep A namen Prümmer-Schneider resoluut de kopstart, gevolgd door D. Willemsen-W. Susebeek , Hermans-Rietman, Lielbardis, Kops en Veldman. Na een paar ronden schoven Hermans-Rietman door naar twee met de Lielbardis-boys vlak achter hen op plek drie.  Daarachter kon Willemsen nog tot halfkoers met succes zijn vierde plek verdedigen, tot Veldman en Lebreton het welletjes vonden en de tienvoudige wereldkampioen passeerden.

Terwijl de solorijders komend weekend aan de slag zijn in het Portugese Agueda, waar de Coenen-broers hun leidersposities verdedigen in MX2 en MX GP, kunnen Marvin Vanluchene en Ben van den Bogaart in Lommel Belgische motorcross geschiedenis schrijven. Want Als – inderdaad met een hoofdletter – Vanluchene en van den Bogaart er zondag in slagen om de WK-leiding over te nemen van de Franse Prunier-broers, dan zit de kans er dik in dat België op zondagavond de leiding in handen heeft in alle drie de motorcross-klassen : De Coenen-boys in MX2 en MX GP, Vanluchene-van den Bogaart bij de sidecars. Nooit eerder vertoond in onze Belgische motorcross-geschiedenis. En we twijfelen er zelfs aan of ooit een ander land er in geslaagd is om tegelijk de WK-leiding in alle drie klassen te grijpen ! Voer voor de historici en statistici onder ons.

Als Vanluchene en van den Bogaart komende zondag ook daadwerkelijk de WK-leiding kunnen overnemen, hangt natuurlijk grotendeels van henzelf af. En van de huidige WK-leiders, de broers Prunier, die vooralsnog een marge van drie punten hebben op de Belgen.

Het gerucht deed al enkele weken de ronde, en is nu ook definitief bevestigd . De Grand Prix van Nederland , voorzien op 12 en 13 september in Heerde, wordt - nu officieel -  vervangen door Varsseveld, waar het gekende zandcircuit de Vennebulten the place to be wordt. Zo wordt het aantal Grand Prix in 2026 toch terug op het oorspronkelijke voorziene aantal van twaalf gebracht, en beginnen we binnen twee weken officieel aan de tweede seizoenshelft. Varsseveld wordt op die manier de voorlaatste WK-wedstrijd van het seizoen 2026, waarna , een week later, enkel nog de finale volgt in het Duitse Rudersberg. 

Voor de tweede en beslissende manche van de dag  was de hemel boven Karksi Nuia helemaal opgeklaard, en konden de rijders onder een lekker zonnetje aan de slag. Opnieuw waren het Lielbardis en Kunnas die als eersten in de eerste bocht arriveerden, maar dit keer lieten ze zich binnendoor niet meer verrassen door Vanluchene-van den Bogaart, die braafjes als tweede moesten volgen in het spoor van de Lets-Finse leiders. Met LEferink op drie, Hermans op vier en daarachter Prümmer en Wilkinson kregen we meteen een selecte kopgroep. Daniël Willemsen, als zevende eveneens goed gestart, moest algauw een kloof laten. Achter de tienvoudige wereldkampioen volgden o.a. nog Normak, Sanders en Prunier.

Vooraan werden Vanluchene en vd Bogaart eerst een ronde of drie gezandstraald door koploper Lielbardis, tot de Belgen het welletjes vonden, en in rinde vier de koppositie overnamen. Lielbardis moest op plek twee koplopers Vanluchene laten gaan, en werd algauw zelf op de hielen gezeten door Leferink, Prümmer en Wilkinson.