Het WK zijspancross 2025 is nog pril , en is straks in Brou pas aan de derde race van het seizoen toe. Toch is de spanning er momenteel al een beetje uit. Noorderburen Hermans en van den Bogaart waren tijdens de twee eerste races outstanding en hebben zo op korte tijd genoeg punten verzameld om reeds meer dan één manche voorop te staan in de tussenstand. Wereldkampioenen Vanluchene-Musset die momenteel tweede staan kenden een bijzonder moeilijke seizoenstart. Vorige week kwam, na grondig medisch onderzoek aan het licht dat rijder Marvin Vanluchene de afgelopen weken een covid besmetting doormaakte, waardoor hij in elke wedstrijd vrij snel doorheen zijn fysieke krachten heen zat. Via hyperbare zuurstoftherapie probeert Vanluchene er nu terug bovenop te geraken, en het is aldus afwachten of er in Brou al enige verbetering merkbaar zal zijn.

De broers Prunier, die zich op de typisch Franse omloop, geruggesteund door enkele duizenden joelende Franse supporters , als een vis in het water zullen voelen, mogen zeker bij de kanshebbers voor de overwinning worden gerekend.

Er wordt in België niet gezijspancrosst tijdens het lange Onze Heer Hemelvaartweekend. Wie sidecars aan het werk wil zien moet naar het buitenland.  Op Onze Heer Hemelvaartsdag zelf , naar Frankrijk bijvoorbeeld, waar in Torcé-en-Vallée de laatste nog resterende Franse zijspancrossklassieker wordt verreden. Weliswaar niet meer op de internationale kalender, maar wel onder de noemer Frans kampioenschap onder de vleugels van FFM.  Buitenlanders kunnen er deelnemen mits ze in het bezit zijn van een Franse nationale vergunning. Zo krijgen de schijnbaar onklopbare broers Prunier morgen  in Torcé onder andere concurrentie van de Est Gert Gordejev, onze landgenoten Marvin Vanluchene en Davy Sanders, terwijl ook Davy Maris-Ben Martens afzakken naar het a-typische Franse circuit , gelegen ietsje ten noordoosten van Le Mans.  

Op vrijdagavond wordt er bij kunstlicht gezijspancrosst in het Duitse Kleinhau, vanuit België zo’n veertig kilometer voorbij Aken.Op vrijdagavond is er een internationale zijspanklasse, en een oldtimers zijspanklasse, en in beide klassen vinden we flink wat Belgen op de deelnemerslijst.

Onherkenbaar vermomd - hij had zijn roze hoedje niet op – slaagde onze topper Braïn er in om de strenge Britse grenscontrole bij nacht en ontij te verschalken en zich spoorslags richting Foxhill, vlakbij Swindon, te begeven. Met zijn scherpe fotografenoog wist hij er alras de juiste plekjes te vinden  om opnieuw zijn gekende juweeltjes der zijspancrossfotografie in te blikken. Tussen het studeren, examens, fietstrainingen en nog duizend en één andere bezigheden door, belandde de enveloppe met zijn Foxhill kiekjes op een onmenselijk nachtelijk uur op ons bureau , en die willen we u zeker niet onthouden.  Enjoy Foxhill one more time . Foxhill by Braïn , bij de gele knop  ‘Lees Meer’.

Iets na vier uur gingen de strijders op drie wielen opnieuw de wei in, voor de duizendste WK-manche, sedert het ontstaan van het wereldkampioenschap zijspancross in 1980. Die startte met tien minuten vertraging, een rupskraan was namelijk op het startveld zonder brandstof gevallen.

De eerste ronde was de spannendste van de race, waarin Wilkinson en Hermans elkaar een paar keer de kopposite afsnoepten. Bij het ingaan van de tweede ronde schakelden de Nederlandse WK-leiders terug een versnelling hoger en lieten iedereen meteen terplaatse. Wilkinson verzeilde naar plaats zeven, en voorin maakten Keuben-Rietman en de Leferink-boys het Nederlandse feest compleet op plaatsen twee en drie. Kort daarachter duelleerden Vanluchene-Musset en de Prunier broers om plaats vier, een strijd die in de vijfde ronde definitief beslecht werd toen Prunier door zijn achtervering zakte.  Ondertussen leverden de Weinmann-broers een knalprestatie af op plaats zes, maar kregen iets over halfkoers de terug gekeerde Wilkinson-Millard aan het achterwiel. Die hadden blijkbaar hun tweede adem gevonden, en na het inrekenen van de Weinmannen , werd de jacht geopend op Vanluchene-Musset.

Vandaag zorgde de zon er geregeld voor dat het prachtige Foxhill circuit, waar de organisatoren ruim twee maanden werk hadden verricht om de nodige aanpassingen aan te brengen, schitterde in al zijn schoonheid. De spoeling in het Belgische kamp was ondertussen dun geworden ; Co-piloot Jarno Steegmans liep op zaterdag een paar gebroken middenvoetbeentjes op, zodat Prümmer en Steegmans noodgedwongen de handdoek in de ring gooiden.  Marvin Vanluchene, Davy Sanders en Arne Vanhamel waren aldus de drie nog resterende landgenoten die de nationale eer moesten hoog houden in Foxhill.

Bij de start gingen Hermans en van den Bogaart er van de eerste meters als een speer vandoor, en zegden al na één ronde dag met het handje tegen de concurrentie, die de tijd niet had om terug te zwaaien, want de Nederlanders verdwenen snel uit het zicht en telden na drie ronden al bijna tien seconden voorsprong op Prunier en Wilkinson, die snelle starters Sanders en Vincent al terug hadden ingerekend.  Vanluchene-Musset rukten na een paar ronden op van vijf naar vier, en probeerden wanhopig hun wagonnetje aan te pikken bij Prunier en Wilkinson, wat echter niet wou lukken. Integendeel.

Onder droge maar frisse weersomstandigheden werkten de eenendertig  aanwezige equipes vandaag hun kwalificatieraces af in Foxhill, in een prachtig motorcrossdecor waar in een niet eens zo ver verleden alle motorcrossgroten der aarde hun kunnen hebben vertoond. En nu, eindelijk, dus ook de sidecars . Met dank aan de organiserende Waterlooville Motorcycle Club, die de sidecars nog steeds hoog in het vaandel draagt. Er was geen Last Chance voorzien, wie aldus als zestiende finishte in groep A, was automatisch de reserverijder voor ’s zondags.

De pre-kwalificaties maakten al duidelijk dat het er hevig zou aan toe gaan, vooral in groep A,  waarin  Koen Hermans, Marvin Vanluchene en de Lielbardis-boys mekaar troffen. Er werd flink wat gedrumd in de eerste bocht, en daar toonden Vanluchene-Musset zich de beste in, voor Hodges-Henderson, Wijers-van Hal en de Lielbardissen.  Hermans-vd Bogaart kwamen er pas als zesde uit, de Leferink-boys als achtste. In de eerste koershelft gaf Vanluchene zijn VMC-Zabel flink de sporen en tegen halfkoers telde de regerende wereldkampioen al bijna tien seconden voorsprong op Hermans en Lielbardis die waren doorgestoten naar twee en drie. Zich rijk rekenen zat er voor de koploper niet in, want een ronde later sloeg de motor even af en werd de voorsprong gereduceerd naar drie seconden.  Een ronde later overkwam Koen Hermans echter hetzelfde.  Lielbardis terug tweede, Hermans terug derde dus, en koploper Vanluchene terug een veilige – zo leek het – voorsprong van zeven seconden. 

De start van het WK zijspancross 2025 heeft lang op zich laten wachten, maar vanaf nu trekken ’s werelds beste sidecaristen de komende maanden terug gans Europa door om er onder elkaar uit te vechten wie de vijfenveertigste wereldkampioen wordt in de WK-geschiedenis van deze prachtige sport. Koen Hermans en Ben van den Bogaart hebben twee weken geleden in het Tsjechische Kramolin tijdens de openingsrace alvast meteen hun kaarten op tafel gegooid en ontwikkelden een tempo, waar geen enkele andere equipe kon aan tippen. De Franse Prunier-broers konden nog enigszins de schijn ophouden , wereldkampioenen Vanluchene & Musset moesten zich beperken tot de meubelen redden.  En de broers Lielbardis werden, geplaagd door allerlei technische mankementen, compleet weg geblazen. Prümmer-Steegmans, Wilkinson-Millard en – compleet out of the blue – Weiss-Schneider waren de snelle stoorzenders van dienst.

Komend weekend krijgen we in Foxhill – een naam die in motorcrosskringen even hard weerklinkt als, zeg maar, de Citadel van Namen – op zaterdag reeds een Grand Prix voorgeschoteld !

Ook op zondag onderzocht onze fotograaf Braïn opnieuw elk hoekje en kantje van het circuit in Kramolin. Door de lens van zijn onverwoestbare Nikon wist hij opnieuw alles haarscherp vast te leggen. Hoe Hermans en van den Bogaart er bijvoorbeeld in beide manches – ondanks geen perfecte starts en wat oponthoud onderweg -  met kop en schouders bovenuit staken. Hoe de broers Prunier en wereldkampioenen Vanluchene-Musset al meteen op achtervolgen aangewezen zijn.  Hoe de Lielbardis broers al meteen nog méér op achtervolgen aangewezen zijn. Hoe Prümmer-Steegmans, vooral in de eerste reeks , hun woordje kwamen meespreken met de vier titelkandidaten. Hoe in reeks twee Benjamin Weiss en Patrick Schneider -  compleet out of the blue – de vier titelkandidaten de maximumscore afhandig maakten en de race van start tot finish aanvoerden.  Het was overigens eenendertig (!) jaar geleden – 1994 , Karl Fussenegger & Josef Meusburger -  dat een Oostenrijks team er nog es in slaagde om een Grand Prix manche te winnen. De vreugde uitbarsting na afloop was dan ook navenant.  Extra fotogalerij, by Braïn , bij de gele knop ‘Lees meer’.

Na de pauze waren de Oostenrijkers Weiss-Schneider de verrassende kopstarters van dienst , met Prümmer, Prunier, Vanluchene en Wilkinson als dichtste achtervolgers. Winnaars van heat één, Hermans-van den Bogaart kwamen pas rond plek tien uit het startgewoel. Met Lielbardis was het nog erger gesteld : In het geharrewar in de eerste bocht werd zijn achterste remschijf geruïneerd en moesten de Letse boys verder zonder achterrem.  Vanluchene en Musset stootten in twee ronden door naar plek twee, en begonnen meteen te knagen aan de zes seconden achterstand die Benny Weiss reeds bijeen had gefietst. Dàt ging aanvankelijk vrij moeizaam, maar na een goeie tien minuten had de regerende wereldkampioen het gat zo goed als volledig gedicht.  Ondertussen waren Hermans en van den Bogaart opgerukt naar plek vier , nà Prümmer-Steegmans, maar toen sloeg een steen de stekker van de noodstop uit het contact, waardoor ze terug twee plaatsen verloren.

Ietsje voor één uur stelden de vier topfavorieten voor de wereldtitel 2025 zich netjes naast mekaar op aan het starthek. Vanluchene die de pole-position had ging langs de binnenkant staan, en kreeg respectievelijk Hermans , Lielbardis en Prunier naast zich. De vier heren en hun respectievelijke bakkenisten werden echter een neus gezet door Tim Prümmer en Jarno Steegmans , die als eersten aan de wedstrijd begonnen. Hermans-vd Bogaart, de broederparen Leferink en Prunier en Sanders-Vincent volgden in het spoor.  Vanluchene-Musset lagen op plek zes, de Lielbardis-bros op negen, net voor D. Willemsen & M. Gabor. Van Daele-vd Putten die bij de start ietsje te ver naar buiten door schoven, kwamen in de eerste ronde heel even ten val, en konden pas als negentiende hun weg vervolgen.

Vooraan stelden Hermans & van den Bogaart in de derde ronde orde op zaken, en maakten hun titelambities kenbaar.  Het Hollandse duo verdrong Prümmer van de koppositie, en reed vanaf dan een eenzame race die winnend werd afgesloten. De Franse Prunier-broers namen halfkoers de tweede plek over, maar koploper Koen Hermans was toen al uit het zicht verdwenen.